UP LINKS

System Homepage
Diliman
Manila
Visayas
Mindanao
Baguio
Open University

ONLINE NEWS
UP Newsletter
Collegian
UPDate

Eto na naman ang Pasko. Panahon ng regalo. Pero paano kung walang pambili ng regalo? Panahon ng pag-asa na gaganda ang buhay sa susunod na taon. Pero papaano kung nawawalan na ng pag-asa?

Ayon sa pinakahuling sarbey ng Pulse Asia, naglalaho na sa Pilipino ang natural nitong katangian sana ng pagkaoptimistiko. Dahil na rin marahil sa pahirap nang pahirap ang buhay. At naglalaho na rin ang tiwala ng karamihan sa katapatan ng liderato sa bayan. Sapagkat sa kabila ng ating walang sawang pagpursige para magkaroon ng responsable at demokratikong gobyernong magiging seryoso at tapat sa pagtugon sa mga batayang pangangailangan ng bayan, nananatiling wish pa rin ang paglutas sa marami nating problema.

Kung tutuusin, di na dapat maging bahagi ng wish list sa Pasko ang mga batayang pangangailangan tulad ng pagkain sa hapag, damit na maisusuot, tahanan na mauuwian at matutulugan ng isang pamilya. Sapagkat mga karapatan ito ng tao bilang tao. Ngunit sa Pilipinas, wish pa rin ang mga ito ng nakararami.

Kung sana nga’y ang pagtupad sa mga batayang kahilingang ito ay kasingdali ng pagtupad ng programang pangtelebisyon na Wish Ko Lang sa mga kahilingan ng ilang maswerteng nabibiyayaan. Ang araw-araw na pagkalam ng sikmura naman kasi ay di kasingdramatiko ng istorya halimbawa ng isang katulong na matagumpay na naibalik sa kanyang pamilya sa probinsya pagkatapos na maltratuhin siya ng kanyang amo; o ng isang matandang ketongin na nagtiis ng lungkot ng pag-iisa sa mahabang panahon at dahil gumaling ay naibalik naman sa piling ng mga mahal sa buhay; o ng isang retarded na biktima ng panggagahasa na tinulungan ng programang mailagay sa pangangalaga ng DSWD hanggang sa kanyang panganganak; o ng mag-asawang may 25 na anak at napaunlakan sa kanilang wish na magkaroon ng kahit isang gabing sarili nila.

Napakaordinaryo na ng kalagayan ng kagutuman para sa isang programang ang pakay ay makatulong at makuha naman ang damdamin at atensyon ng manonood. Pambihirang kahilingan lang kasi ang para sa Wish Ko Lang. Kaya para sa nakararaming di matamasa ang mga batayang pangangailangan, wish pa rin ang tanging magawa.
Sa totoo lang, napakahaba ng listahan ng ating mga batayang kahilingan. At gustuhin man ni Bernadette Sembrano ng Wish Ko Lang, walang programang pangTV ang makakatupad nito. Gobyerno man natin ay tila manhid na sa ating mga kahilingan. Kaya marami sa atin dahil sa desperasyon ay ibinubuga na lamang ang ating mga kahilingan sa hangin sa pag-asang sana’y makaabot sa langit.

Anumang sabihin ng Pulse Asia, tiyak na sa Paskong ito, nagsisikipan lalo ang ating mga kahilingan sa langit. Gayunpaman, wish pa rin natin na hindi na kailangan pa ng taimtim na dasal sa Langit ang matutugunan naman sana dito sa lupa kung gobyerno nati’y responsable at tapat.

Ang kahilingan ng proteksyon, halimbawa, ng ating mga magtatanim ng gulay, magsasaka at magbabaka laban sa di makatwirang kompetisyon mula sa mga produktong agrikultural na inaangkat mula sa ibang bansa. Para sa mga bansang tulad ng Pilipinas, di maaring maging fair trade ang free trade. Wala tayong laban sa mga bansang malaking subsidya ang binibigay sa kanilang agrikultura o ganap na modernisado ang pamamaraan kung kaya mas mababang presyo nila naibebenta ang kanilang mga produkto. Hindi maaring maging pantay ang labanan sa merkado kung ang mga bansang kakompetensya ay, sa totoo lamang, matindi ang proteksyong ibinibigay sa sarili nilang agrikultura para di naman malayang makapasok ang produkto ng ibang bansa sa kanila. Ang kamurahan ng imported na gulay, karne at iba pang produktong agrikultural ay sa kapahamakan ng ating sariling agrikultura. Kaya wish pa rin ang isang makatwirang patakarang higit na magpapahalaga sa kapakanan ng ating agriktultura at hindi ng ibang bansa.

Sa buwang ito ng karapatang pantao, muli nating dinudulog ang kahilingan ng mga kamag-anak ng mga biktima ng Batas Militar na mabigyang kasagutan at katarungan ang pagkawala ng kanilang mahal sa buhay. Sigurado, bago pa nawala o dinukot ang isang biktima, pumailanlang na ang kanilang mga kahilingan na sana’y walang gawing masama sa kanila ang mga dumukot. O pagkatapos ng mga pagpapahirap, sana’y tanggalin ang kanilang mga piring at muling masilayan ang mga mahal sa buhay. Mga kahilingan ito na di na natupad. Nawala sila ngunit di kailanman nawala ang pag-asa ng kanilang mga magulang, asawa, kapatid. Hanggat di nakikita ang kanilang mga bangkay, pilit inaaninag ng kanilang mga mahal ang kanilang mga anino sa dilim ng gabi kung muling darating at kakatok sa pintuan ng tahanang naghihintay. Sa noche buena tuwing Pasko, di maiwasan ng kanilang pamilya ang pakiramdam na may kulang sa kanila at di nila alam kung nasaan, kung babalik pa o hindi na.

Idagdag din natin ang sitwasyon ng mga OFW. Para sa kanila, ang Pasko na marahil ang pinakamalungkot na panahon. Dahil ito ang panahon ng pagdiriwang kasama ang mga mahal sa buhay. Kung sana’y dito na lamang sila sa sariling bansa nagtatrabaho at di nagtitiis ng dusa ng pag-iisa habang nagdedeliryo sa init ng disyerto, o napupuyat sa pamamalantsa ng mga damit ng kanilang mga amo, o nag-aalaga ng mga batang hindi nila kaanu-ano gayong sabik na sabik sa yapos ng mga sariling anak. Anong uri ng gobyerno mayroon tayo na ikinatutuwa pa ang pagpadala ng ating mga manggagawa sa labas ng bansa dahil sa dolyar na kanilang maiaambag sa ekonomiya sa halip na asikasuhin ang kalagayan dito para wala nang manggagawang kailangan pang magtiis ng pagkawalay sa pamilya para lamang mabigyan ng magandang kinabukasan ang kanilang mga anak?

Maraming batayang kahilingan ng mga ordinaryong mamamayan na napakahirap tugunan. Nananatiling wish pa rin hanggang ngayon.

Tulad, halimbawa, ng serbisyong medikal. Sa mga ospital, di mabilang ang nakikipaglaro sa kamatayan. At dahil kadalasang walang pang-deposito para sa operasyon, maraming mga kababayan natin ang nakakaranas ng pagtanggi ng institusyong unang dapat kumalinga sa mga maysakit. O kung swertehin man na makapasok sa ospital ay halos walang tigil naman ang mga banta ng ospital na hihintuin ang paggamot kung di agad mabayaran ang mga gamot at sari-saring medikal test na kailangan ng pasyente para maligtas ang kanyang buhay. Kaya maraming ina sa mga baryo ang binabawian ng buhay sa panganganak, maraming mga anak ang namamatay sa sakit gaya ng el tor, maraming mga ama ang di makapunta sa bukid dahil may tuberkolosis.

Gayundin ang kahilingan sa edukasyon. Napakaraming gustong mag-aral, pero kakaunti lamang ang mga batang nasa paaralan. Karamihan sa kanila’y maagang iniwan ang kamusmusan para subukang tawirin ang landas ng kahirapan. Kung nabibigyan lang ng sapat na pondo ang edukasyon at nakapagsasagawa ng tunay na panlipunang serbisyo, sana’y hindi sila napagkakaitan ng kanilang mga karapatan. Wala sanang lumalaboy sa lansangan. Walang mga batang humahawak ng armas at sumasabak sa digmaan. Wala ring nagpapakahirap sa pagpapasan ng mga kargamento sa mga pantalan.
Isama din natin dito ang mga kahilingan ng matatanda. Na sana, kapag dumating na ang dapithapon ng kanilang buhay, may mag-aakay pa rin sa kanila. May magsisilbing tungkod na gagabay sa kanila habang patuloy na binabaka ang mga kumplikasyon ng buhay.

Taon-taon naman, ipinaglalaban ng mga manggagawa ang kanilang mga benipisyo. Kinakailangan pang daanin sa mga demonstrasyon para lang matupad o maibigay sa kanila ang kanilang kahilingan. Di naiiba ang sitwasyon natin dito sa UP. Kinakailangan nating patuloy na mag-isip ng mga kaparaanan para mapabuti ang ating sitwasyong pangkabuhayan.

Napakaraming kahilingan.

Pero eto ang isang pang Pasko. Kumukonti ang mga palamuti. Sumasakit ang ulo ng marami kung saan dudukutin ang pambili ng regalo at pang noche buena. Pero ito ay isa pang Pasko. At habang may Pasko, di nawawalan ng pag-asa. Di maaring tumigil ng pagwish pa rin na kahit papaano, gaganda ang buhay. Tiyak na bubuti ang buhay lalo na kung sa pagwish, sasabayan natin iyon ng walang sawang pagkilos para tupdin ang ating mga matagal nang inaasam-asam.

Kaya. sige na nga. Meri Krismas na rin!